Pseudo-eindheffing fossiele auto ook voor tijdelijk vervoer?

Per 2027 komt er een nieuwe pseudo-eindheffing in de loonbelasting voor auto’s die rijden op fossiele brandstof, die ook gaat gelden als een werknemer tijdelijk in een niet-emissieloze auto rijdt. Werkgeversorganisaties zien een hoop administratieve ellende en trekken daarom aan de bel bij de Tweede Kamer.

Om de terbeschikkingstelling van elektrische auto’s verder te stimuleren komt er per 2027 een nieuwe pseudo-eindheffing in de loonbelasting. Deze gaat gelden voor niet-emissieloze personenauto’s die ook voor privédoeleinden ter beschikking zijn gesteld. Let op, hierbij gelden kilometers voor woon-werkverkeer ook als privékilometers. Auto’s van de zaak zonder CO2-uitstoot, zoals volledige elektrische auto's, ontlopen de heffing.
Voor auto’s van de zaak die op fossiele brandstof rijden moeten werkgevers per 1 januari 2027 12% belasting betalen over de cataloguswaarde, te berekenen per maand. Een voorbeeld: voor een auto van de zaak van € 50.000 betalen werkgevers in 2027 een extra heffing van € 6.000 per jaar (€ 50.000 x 12%). Dat komt neer op een bedrag van € 500 extra op maandbasis.

Brandbrief van werkgeversorganisaties

In het huidige voorstel voor de pseudo-eindheffing geldt de heffing ook als een werknemer tijdelijk een niet-emissieloze auto rijdt. Bijvoorbeeld als een werknemer normaal gesproken een elektrische auto van de zaak rijdt, maar door onderhoud of reparatie een paar dagen een vervangende benzineauto meekrijgt. Voor de maand waarin een werknemer tijdelijk of vervangend vervoer op fossiele brandstof rijdt en daarin privékilometers rijdt, is de werkgever meteen de pseudo-eindheffing verschuldigd.
Op dit gebied voorzien (werkgevers)organisaties de nodige problemen, waaronder veel extra administratie en kosten, een boeteregen en extra druk op civiele rechtspraak. Een groep van twintig organisaties verzoekt de Tweede Kamer dan ook om aanpassing van de pseudo-eindheffing. Ze roepen op om de pseudo-eindheffing alleen te laten gelden waarvoor hij bedoeld was: de auto van de zaak en niet voor vervangend of tijdelijk vervoer.