7.4 Rechtspraak

oordelen

Spreekt de rechter een ontbinding van de arbeidsovereenkomst uit op basis van de i-grond, dan moet de rechter vervolgens oordelen of toewijzing van een cumulatievergoeding aan de orde is. En zo ja, welk percentage van de maximale 50% van de transitievergoeding hij toekent.

7.4.1 Cumulatievergoeding van 35%

De kantonrechter in Den Haag behandelde het verzoek van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid om de arbeidsovereenkomst met één van zijn topambtenaren te ontbinden.

Het ministerie verweet de werknemer dat hij 125 uitrijkaarten voor een naast de werkplek gelegen parkeergarage had besteld. Deze kaarten zijn alleen bedoeld voor bezoekers van het ministerie. Werknemers worden geacht met het openbaar vervoer te reizen en krijgen geen parkeerkosten vergoed.

Functioneren

opstellen

Daarnaast speelde een discussie over het functioneren van de werknemer. Nadat het de werknemer niet lukte een goed verbeterplan op te stellen en het ministerie het grote aantal niet verantwoorde uitrijkaarten ontdekte, werd de topambtenaar op non-actief gesteld.

Aannemelijk

duidelijkheid

Het ingeschakelde bureau Integriteit van UWV concludeerde dat het aannemelijk was dat de werknemer de uitrijkaarten had gebruikt, maar niet voor bezoekers. De werknemer weigerde hierover duidelijkheid te verschaffen.

Niet volledig

De kantonrechter oordeelde in de zaak van het ministerie en de ambtenaar dat het verwijt met betrekking tot de uitrijkaarten niet zodanig ernstig was, dat hij de ontbinding op grond van verwijtbaar handelen kon toewijzen. Ook het disfunctioneren had het ministerie niet volledig onderbouwd.

Onvoldoende

onherstelbaar

De rechter vond dat het ministerie onvoldoende duidelijke verbeteringskaders had aangegeven. Van een onherstelbaar verstoorde arbeidsrelatie was de rechter evenmin overtuigd. De rechter ontbond het dienstverband echter wel op de cumulatiegrond, die ook was ingediend. Hij wees daarbij een cumulatievergoeding van 35% toe, helaas zonder dit nader te motiveren (28 juni 2024, ECLI (verkort): 10069).

7.4.2 Cumulatievergoeding van 50%

familiebedrijf

werknemer

Dezelfde kantonrechter in Den Haag moest begin 2025 oordelen over een ontbindingsverzoek van een familiebedrijf die de directeur wilde ontslaan en wel op vijf ­ontslaggronden.

Schuldig

De werknemer zou zich schuldig hebben gemaakt aan disfunctioneren (d-grond) en verwijtbaar handelen (e-grond). Ook vond de werkgever dat er sprake was van een verstoorde arbeidsverhouding (g-grond) en van andere omstandigheden (h-grond). Als geen van deze ontslaggronden voldragen zou zijn, wilde de werkgever het dienstverband laten beëindigen op een combinatie van deze gronden (i-grond).

Verbetertraject

verbetertraject

De werkgever was niet tevreden over het functioneren van de directeur en gaf hem een verbetertraject. De werknemer herkende zich echter niet in de verbeterpunten. Nadat hij was gevraagd een persoonlijk ontwikkelplan op te stellen, bood de werkgever hem de gelegenheid om in zes maanden de gewenste verbeteringen te tonen.

D-grond

De werknemer bleef halsstarrig zijn disfunctioneren ontkennen. Volgens de rechter kwamen deze omstandigheden dicht in de buurt van een voldragen d-grond.

Enige verwijtbaarheid

onvoldoende

Over het verwijt aan de werknemer dat hij interne afspraken zou hebben geschonden door in te kopen bij het bedrijf van zijn schoonvader, oordeelde de rechter dat dit enige verwijtbaarheid opleverde, maar niet voldoende was voor een volledig bewijs van de ­e-grond. Ook concludeerde de rechter dat de arbeidsverhouding niet zodanig verstoord was dat deze een voldragen g-grond opleverde.

Oordeel

volledig 
voldragen

Andere omstandigheden voor ontslag (h-grond) zag de rechter niet. De rechter oordeelde dat geen enkele van de aangevoerde ontslaggronden volledig voldragen was, maar dat de grond disfunctioneren daarbij wel dicht in de buurt kwam. Toch kende hij een cumulatievergoeding van 50% van de transitievergoeding toe, omdat hij geen aanleiding zag om de verhoging op een lager percentage dan 50% te stellen (7 januari 2025, ECLI (verkort): 163).